لپه ها به خانواده عدس و لوبیا تعلق دارند. چیزی که لپه خشک را متمایز می کند روش هایی است که تهیه می شوند و شکل می گیرند. آنها رنگ های سبز، قرمز و زرد دارند. لپه زرد مزایای تغذیه ای از جمله غنی بودن در فیبر رژیمی و پروتئین بسیاری دارد. لپه به طور کلی به دانه های جدا شده، پوست کنده و خشک شده حبوبات گفته می شود؛ آنچه که در کشور ما تحت عنوان لپه شناخته شده و مصرف آن رایج است، لپه هایی است که از نوعی نخود با نام نخود کفتری تهیه می شود. لپه از کربوهیدرات ها، قند، فیبر رژیمی، چربی، پروتئین تشکیل شده است لپه حاوی ویتامین ها مانند تیامین (B1)، ریبوفلاوین (B2)، نیاسین، پانتوتنیک اسید (B5)، ویتامین B6، ویتامین K، E، C، کولین، فسفر، منگنز، منگنز، پتاسیم، منیزیم. پتاسیم، مواد معدنی اصلی است که در لپه یافت می شود؛ چنانچه بارها در بخش سلامت نمناک گفته شده است به عنوان گشاد کننده رگ ها عمل می کند و گرفتگی خون و فشار خون را کاهش می دهد. آنهایی که فشارخون بالا دارند باید لپه را به رژیم غذایی روزانه اضافه کنند، زیرا شدیدا مستعد بیماری های قلبی و عروقی هستند.